|
Written by Pitchfork
|
|
Sep 10, 2005 at 12:00 AM |
Πολύς λόγος γίνεται τελευταία σε τύπο και μέσα μαζικής ενημέρωσης (ή αποβλάκωσης, όπως θέλετε πείτε το) για την τάχατες αγωνιστική αναγέννηση του οσφπ στο μπάσκετ. Με ένα νέο, γνωστό στα επιχειρηματικά κυκλώματα πρόσωπο στα διοικητικά του να ανεβάζει το μπάτζετ, και με την στήριξη του γνωστού υπόδικου για κατασκοπεία και εμπόριο όπλων, ο οποίος ποτέ δεν αποχώρησε τυπικά, λέγεται ότι φιλοδοξεί να πρωταγωνιστήσει φέτος στο ελληνικό αλλά και το ευρωπαϊκό πρωτάθλημα όπου χαριστικά του επιτρέπεται να συμμετέχει.
Με βάση την παγιωμένη εδώ και χρόνια πραγματικότητα στην Ελλάδα, όπου το υψηλότερο βάθρο στο οποίο μπορεί να ανέβει κάποια ομάδα είναι αυτό της δεύτερης θέσης, και με δεδομένη την μείωση του προϋπολογισμού όλων των υπολοίπων ανταγωνιστών τους φέτος, κάτι τέτοιο δεν μοιάζει ακατόρθωτο. Αεκ, πανιώνιος, άρης, παοκ κλπ έχουν αποδυναμωθεί και η επικράτησή τους έναντι του οσφπ μοιάζει μάλλον δύσκολη. Το ίδιο ισχύει και για ομάδες σαν το μαρούσι και τον πανελλήνιο. Όμως αυτή, η δεύτερη θέση είναι αυτή που πραγματικά επιδιώκουν ή μήπως ελπίζουν σε κάτι περισσότερο?
Μια τέτοια φιλοδοξία από οποιαδήποτε άλλη ελληνική ομάδα θα ισοδυναμούσε με παραφροσύνη που όμοιά της μόνο στο Δαφνί θα μπορούσε να συναντήσει κανείς. Όμως πολύ φοβάμαι ότι στο συγκεκριμένο σωματείο, με την γνωστή έπαρση που τους διακρίνει και που είναι η κύρια αιτία για τις τόσες σφαλιάρες με τις οποίες αμείβονται σε όλα τα σπορ, έχουν προσπαθήσει και με άλλες κινήσεις να «κλειδώσουν» τους στόχους τους.
Το γνωστό στον ελληνικό αθλητισμό δίπτυχο το οποίο ευθύνεται και για την πολυετή επικράτηση του οσφπ στο ποδόσφαιρο, η διαιτησία και η αθλητική «δικαιοσύνη» είμαι βέβαιος ότι βρίσκεται μέσα στους στόχους τους και έχουν σκοπό να το προσεγγίσουν πολύ σύντομα αν δεν το έχουν ήδη κάνει. Χωρίς το δίπτυχο αυτό, κάθε προσπάθεια να πλησιάσουν, έστω και με τα κιάλια τον Αυτοκράτορα του Ελληνικού Μπάσκετ, τον ΠΑΝΑΘΗΝΑΪΚΟ Α.Ο. μοιάζει μάλλον κωμική. Και σίγουρα δεν τους έχω για πρωτάρηδες….
Μπορεί να νομίζουν ορισμένοι ότι οι φόβοι μου είναι υπερβολικοί. Μακάρι. Η γενιά μου όμως είναι δύσκολο να ξεχάσει την βρωμιά του ιωαννίδη και τα πρωταθλήματα που τους χαρίζονταν εκείνα τα χρόνια, αυτά που έπαιρναν σε τελικούς με καμπαρετζούδες και ξεκάλτσωτους. Το ελληνικό μπάσκετ έχει προχωρήσει πολύ από τότε και θα είναι πραγματικά κρίμα να γνωρίσει ξανά την δυσωδία που το κατέστρεφε εκείνα τα χρόνια και μετέπειτα έπληξε το ποδόσφαιρο.
Αν και όλοι οι αγώνες καλύπτονται τηλεοπτικά οι αποφάσεις των διαιτητών είναι σε πολλά σημεία ασαφείς αλλά και καθοριστικές για την έκβαση ενός αγώνα. Ο πολύς κόσμος δεν ενδιαφέρεται για το μπάσκετ τόσο όσο πχ για το ποδόσφαιρο. Κι εκεί ακόμη όμως όλοι βλέπουμε τι επικρατεί….
Σκοπός μου δεν είναι να γίνω μάντης κακών ούτε να θυμίσω παλιές ιστορίες ντροπής για την Ελλάδα. Θα ήθελα απλά να βεβαιωθώ ότι έχουν γνώση οι Φύλακες….
Στην περίπτωση του τρις Πρωταθλητή Ευρώπης, έχουμε την χαρά να έχουμε μια ισχυρή διοίκηση που όλοι εμπιστευόμαστε και η οποία είναι βέβαιο ότι θα κάνει ότι είναι ανθρωπίνως δυνατόν για να προστατέψει την ομάδα. Θα είναι όμως αρκετό?
Ο ΠΑΝΑΘΗΝΑΪΚΟΣ ΑΟ, ο δημοφιλέστερος και πιο ένδοξος των ελληνικών συλλόγων έχει ένα μεγάλο πλεονέκτημα έναντι όλων των υπολοίπων. Τον κόσμο του. Ο κόσμος αυτός, που δίκαια αναγνωρίζει το τμήμα μας της καλαθοσφαίρισης ως το πιο επιτυχημένο και καταξιωμένο παγκοσμίως, είναι και ο μόνος παράγοντας που μπορεί να στηρίξει την διοίκηση μας στην προσπάθειά της. Μια προσπάθεια τιτάνια για την κατάκτηση του τέταρτου ευρωπαϊκού πρωταθλήματος, μια προσπάθεια που δεν πρέπει σε καμία περίπτωση να υποσκαφτεί από τις μικρότητες των διάφορων υπαλλήλων αν προσπαθήσουν να μας αποπροσανατολίσουν.
Δύο είναι τα σημεία στα οποία πρέπει να επικεντρωθούμε όσοι αγαπάμε πραγματικά τον ΠΑΝΑΘΗΝΑΪΚΟ ΑΟ, τον ΠΑΟ μας:
Το πρώτο είναι η συμμετοχή μας στη γιορτή από τις κερκίδες του ΟΑΚΑ ΚΑΘΕ ΒΔΟΜΑΔΑ. Στα μικρά και τα μεγάλα παιχνίδια. Τα διαρκείας κοστίζουν ελάχιστα, η χαρά του να παρακολουθείς την βέβαιη νίκη της ομάδας με το Τριφύλλι ΚΑΘΕ ΒΔΟΜΑΔΑ είναι απερίγραπτη και δεν συγκρίνεται με καμία άλλη. Είναι πολύ δύσκολο να σε στήσει κάποιος γκρι μίζερος υπαλληλάκος μπροστά σε 7-10 χιλιάδες κόσμο. Και είναι πολύ δύσκολο επίσης και για το ηθικό της ομάδας να καμφθεί όταν νοιώθει ΔΙΠΛΑ ΤΗΣ αυτό τον κόσμο. Τρέμει το παρκέ, γίνεται σεισμός.
Το δεύτερο και πιο λεπτό σημείο αφορά την συμπεριφορά όλων μας. Οι διαιτητές έχουν στα χέρια τους το μαχαίρι και το πεπόνι. Έχουν απεριόριστη εξουσία με το δικαίωμα να διακόπτουν τα παιχνίδια (άδικα) όταν ακούγονται υβριστικά συνθήματα, (χωρίς παράλληλα να έχει καθοριστεί ποιες ακριβώς λέξεις θεωρούνται υβριστικές) ή (δίκαια) όταν πετάγονται αντικείμενα στον αγωνιστικό χώρο. Στις περιπτώσεις αυτές ο νόμος τους χρίζει αυτόματα και δικαστές, αφού είναι βέβαιη η μετέπειτα τιμωρία με κεκλεισμένων των θυρών και η στέρηση από την ομάδα της μεγαλύτερης δύναμής της, του κόσμου της. Είναι στο χέρι μας να τους αφαιρέσουμε την εξουσία αυτή.
Είναι κατανοητή η τρέλα που από μόνη της προκαλεί η πράσινη φανέλα αλλά νομίζω ότι ο κάθε φίλαθλος / οπαδός πρέπει να πηγαίνει στο γήπεδο έχοντας την ίδια αυτοσυγκράτηση και το ίδιο καθαρό μυαλό που όλοι απαιτούμε να έχουν και οι αθλητές μας. Ο σκοπός μας όταν πηγαίνουμε στο γήπεδο δεν είναι να ξεσπάσουμε από την καταπίεση που νοιώθουμε στο σπίτι ή στην δουλειά μας. Ίσως βέβαια το γήπεδο να είναι και χώρος ψυχαγωγίας αλλά ΠΑΝΩ από όλα είναι ο χώρος όπου όλοι πρέπει να κάνουμε το καθήκον μας.
Όπως ακριβώς οι αθλητές μας απαιτούμε να νοιώθουν ότι βρίσκονται σε μάχη και να κάνουν το καθήκον τους για το οποίο πληρώνονται, έτσι κι εμείς έχουμε την ΙΕΡΗ ΥΠΟΧΡΕΩΣΗ να εκτελέσουμε το δικό μας καθήκον για το οποίο επίσης αμοιβόμαστε. Αμοιβόμαστε με την χαρά και με την περηφάνια που μας προσφέρει ο Σύλλογος. Αμοιβόμαστε με την Τιμή που μας κάνει να τον υπηρετούμε. Και η υποχρέωση μας είναι ΜΟΝΟ μία. Η προάσπιση των συμφερόντων του, η οποία επιτυγχάνεται με το καθαρό μυαλό που πρέπει να έχουμε στο γήπεδο για να διακρίνουμε τις σκέψεις πίσω από τις πράξεις όλων των εχθρών του.
Εύχομαι η νέα αθλητική χρονιά να κυλήσει ομαλά και χωρίς την ύπαρξη αρρωστημένων φαινομένων και αν γίνεται, αν το αξίζουμε δηλαδή, να επιτύχουμε και τον μεγάλο στόχο (τον μέγιστο στην πραγματικότητα) που έχουμε θέσει (και) για φέτος. Θα είναι ωραία στην Πράγα….
Pitchfork |
|
|
<< Start < Previous 1 2 3 4 5 6 7 8 Next > End >>
|
| Results 358 - 364 of 364 |
Αρχείο Απόψεων
