Για την περίπτωση του Παναθηναϊκού η επιστήμη σηκώνει ψηλά τα χέρια. Για το πως είναι δυνατόν η ίδια ομάδα η οποία τρεις μέρες πριν είχε τρελάνει την Ευρώπη και είχε κλείσει το σπίτι της πρωταθλήτριας Ιταλίας, να αδυνατεί να κερδίσει τον...Αστέρα Τρίπολης.

Πραγματικά ότι και να γράψω θα είναι λίγο. Διότι το βράδυ της Τετάρτης η χαρά ήταν ανείπωτη. Ωστόσο οι ίδιοι ακριβώς παίκτες που θάμπωσαν την Ευρώπη κόντρα στην Ίντερ, απογοήτευσαν κόντρα στον Αστέρα Τρίπολης. Οι παίκτες που την Τετάρτη έδωσαν το 120%, το Σάββατο αρνήθηκαν να μπουν καν στο ΟΑΚΑ και να παίξουν κόντρα στον Αστέρα. Αποτέλεσμα, άλλη μία κάκιστη εμφάνιση, άλλοι δύο χαμένοι βαθμοί και άλλο ένα πρωτάθλημα-χορηγία στον ευροκαρνάβαλο.

Ελάχιστες ευκαιρίες, καθόλου πάθος, έλειψη φαντασίας, αδιαφορία. Αυτός με λίγα λόγια ήταν ο Παναθηναϊκός του Σαββάτου. Και μετέτρεψε σε ντέρμπι ένα ματς το οποίο θα όφειλε να είχε καθαρίσει με 2-3 γκολ διαφορά. Αντιθέτως κόντρα στην Ίντερ, οι ίδιοι παίκτες είχαν οργιάσει.

Τελικά φαίνεται πως ο Παναθηναϊκός όταν πιέζεται, μεγαλουργεί και παίζει μπάλα. Αντιθέτως, όταν προσπαθεί να πιέσει και να πάρει κεφάλι, αδυνατεί να το πράξει με επιτυχία. Απόδειξη οι τόσοι χαμένοι βαθμοί φέτος που πρακτικά οδηγούν στην απώλεια άλλου ενός πρωταθλήματος. Βέβαια από κάποιο σημείο και μετά, μπορείνα σταθεί ως δικαιολογία η κουραση από την υπερπροσπάθεια της Τετάρτης. Επίσης μπορεί να σταθεί και το αργοπορημένο φρεσκάρισμα από πλευράς Τεν Κάτε αλλά και η ατυχής έμπνευση με τα τρία στόπερ στην αρχική ενδεκάδα. Ωστόσο, είτε με τρία είτε με εκατόν τρία, ο Παναθηναϊκός θα όφειλε να είχε κερδίσει το ματς. Όλα τα άλλα είναι δικαιολογίες και για λαϊκή κατανάλωση.

Για την ιστορία, σκόρερ μας κόντρα στον Αστέρα ηταν ο Αντώνης Πετρόπουλος.