Η φετινή μεταγραφική περίοδος του Ιανουαρίου τελειώνει σε λίγες ώρες. Και ο πονεμένος σε άμυνα και επίθεση Παναθηναϊκός κλείνει την περίοδο έχοντας αποκτήσει έναν μόνο παίκτη και αυτόν όχι σε θέση που πραγματικά πόναγε.

Αποκτήθηκε μεν ο Πολωνός Βαβζίνιακ για τη θέση του αριστερού μπακ, την ίδια ώρα που η ομάδα αγωνίζεται με 2.5 επιθετικούς ή με σέντερ φορ κατά συνθήκη τον Σίλβα Κλέϊτον ή -από την άλλη- στην άμυνα έχουν απομείνει 3 σέντερ μπακ εκ' των οποίων ο ένας είναι ο επικίνδυνος Λουκάς Βύντρα. Η αμυντική μας γραμμή έχει καταντήσει η χαρά του κάθε Κουτσιανικούλη και του κάθε Ντιμπαλά ενώ σχεδόν κάθε Κυριακή αναδεικνύουμε και έναν νέο μικρό ήρωα. Και βέβαια μπορεί σαν συνολικό παθητικό να μην έχουμε δεχθεί πολλά τέρματα, ωστόσο μία ποιοτικότερη αμυντική λειτουργία θα είχε αποσοβήσει πολλά από αυτά. Και ενδεχομένως μαζί με αυτά και αρκετούς τζάμπα χαμένους βαθμούς. 

Από την άλλη η επίθεσή μας χρειάζεται έναν επιθετικό που και εμπιστοσύνη να εμπνέει αλλά και να "γεμίζει" την περιοχή. Και από τους υπάρχοντες μας, ο μεν Σαλπιγγίδης εμπνέει εμπιστοσύνη αλλά δεν γεμίζει περιοχή, δεν αποτελεί φόβητρο, οι δε Μάντζιος και Πετρόπουλος σαφώς και δεν εμπνέουν εμπιστοσύνη ενώ οριακά μπορεί να πει κανείς πως μπορούν να "γεμίσουν" την αντίπαλη περιοχή με τον όγκο και τη δύναμή τους.

 Και τελικά μετά τη μεταγραφική αυτή περίοδο τι μένει; Το κυνήγι του Ολιβέϊρα, του Μπόμπο και διαφόρων άλλων, μόνο και μόνο για να γμίζουν ύλη τα πρωτοσέλιδα των αθλητικών εφημερίδων. Λόγια, λόγια, λόγια.... Εκτός αν πιστεύει κανείς πως όλα αυτά τα ονόματα που παρέλασαν και για διάφορους λόγους δεν αποκτήθηκαν, χρεώνονται όλα στον Βέλιτς ως αποτυχίες. Και άρα, γι' αυτό τον τελείωσαν....