Μία από τα ίδια ο Παναθηναϊκός στο Καυτατζόγλειο. Οι πράσινοι έπαιξαν πολύ κακό ποδόσφαιρο, σε 90 λεπτά δημιούργησαν μία και μοναδική ευκαιρία στο 60' και λογικά έμειναν στο 0-0 με τον ηρακλή.

Ο αγώνας αποτέλεσε κακοποίηση του ποδοσφαίρου και από τις δύο ομάδες. Και οι μεν γηπεδούχοι έπαιξαν κλειστά και αμυντικά γιατί κυνηγούσαν την ισοπαλία για να αποφύγουν τυχόν περιπέτειες στο φινάλε του πρωταθλήματος, ο δε Παναθηναϊκός όμως απλά δεν μπόρεσε καλύτερα. Ουδείς πράσινος μπόρεσε να μπεί στο ρυθμό της αναμέτρησης, να ιδρώσει, να τρέξει, να παίξει με πάθος. Αποτέλεσμα αυτών να κατορθώσουμε (γιατί περί κατορθώματος πρόκειται) να δημιουργήσουμε μόλις μία αξιόληγη ευκαιρία στο 60' όταν Νίλσον και Κλέϊτον συνδιάστηκαν, ο Σουηδός βρέθηκε σε θέση βολής αλλά το πλασέ του έδιωξε σωτήρια ο Κοβαλέφσκι.

Από εκεί και πέρα τίποτε. Το απόλυτο μηδέν. Ακόμα και στο τελευταίο δεκάλεπτο στο οποίο υποτείθεται οτι πιέζεις όταν δεν κερδιζεις, ο Παναθηναϊκός δεν υπήρχε. Ή μάλλον υπήρχε αλλά περπατούσε. Και βέβαια όταν περπατάς δεν μπορείς να κερδίσεις στο ποδόσφαιρο.

Και για να μην ξεχνιώμαστε, η διαιτησία έκανε πάλι το θαύμα της. Στο 78' ο τυφλός βοηθός του Κάκου ακύρωσε ως οφ σάϊντ κανονικό γκολ του Μάντζιου ενώ τρία λεπτά αργότερα ο Κάκος αρνήθηκε πέναλτι όταν ο Παπαζαχαρίας ως άλλος βολεϊμπολίστας πάσαρε με τα δύιο χέρια τη μπάλα στον Κοβαλέφσκι. Όχι οτι αυτά αποτελούν άλλωθι για το αποτέλεσμα αφού η εμφάνισή μας ήταν άθλια, αλλά 24 ώρες νωρίτερα κάποιος Χαραλαμπίδης και κάποιος Γενναίος χάρισαν δύο γκολ στην ομάδα του παρακράτους και της λαμογιάς.