Αν η γιαγιά μου είχε ρουλεμάν θα ήτανε πατίνι. Αυτό τραγούδαγε τη δεκαετία του '80 ο Τζιμάκος ο Πανούσης. Και πόσο δίκαιο είχε και εξακολουθεί και έχει σε οτι αφορά τον φετινό ποδοσφαιρικό Παναθηναϊκό. Η διαφορά είναι στους 14β από την κορυφή και το πρωτάθλημα έχει προ πολλού χαθεί. Ωστόσο αν η ομάδα είχε κάνει τα στοιχειώδη σε οτι αφορά την ουσία -και ως ουσία λογίζεται η νίκη και όχι η καλή εμφάνιση--, τώρα τα πράγματα θα ήταν πολύ διαφορετικά και η ομάδα θα διεκδικούσε ακόμα και τίτλο. Αστε το γάβρο να κερδίζει όπου και όπως θέλει. Με Χαραλαμπίδηδες, με Γεναίους και με ανύπαρκτα πέναλτι και μη καταλογισμένα οφ σάϊντ. ΑΝ ο Παναθηναϊκός είχε κάνει τέσσερις νίκες με Εργοτέλη και Ηρακλή αντί για δύο ήττες και δύο ισοπαλίες, τώρα θα είχαμε επιπλέον δέκα βαθμούς στη συγκομιδή μας. Η διαφορά λοιπόν από την κορυφή θα ήταν τέσσερις βαθμοί.

Θα πηγαίναμε για διπλό στο Καραϊσκάκη και μετά ο γάβρος θα έπρεπε -με τη διαφορά πλέον στον πόντο- να πάει να παίξει Τούμπα και Νέα Σμύρνη. Δύο αν μη τι άλλο πολύ δύσκολα παιχνίδια. Να λοιπόν πως η ομάδα θα μπορούσε άνετα να είναι όχι απλά κοντά στην κορυφή αλλά να διεκδικεί ακόμα και τον τίτλο. Αλλά -είπαμε- αυτός ο Παναθηναϊκός έχει βαλθεί να μας τρελάνει. Παίρνει διπλά σε Μιλάνο και Βρέμη και από την άλλη κάνει ήρωα τον...Κουτσιανικούλη. Και ενώ προπονητής και πρόεδρος τα χώνουν στους παίκτες αποκαλώντας τους μπαλαρίνες, πριμαντόνες και λοιπά άλλα διόλουτιμητικά, αυτοί όχι μόνο δεν κάνουν τίποτα για να αποποιηθούν των χαρακτηρισμών, αντιθέτως τα κάνουν χειρότερα. Ο δε προπονητής να κάθεται και να ασχολείται με τον Κάκο και με το πόσα πέναλτι δεν μας έχουν σφυρίξει από την αρχή της σαιζόν. Η δουλειά του δεν είναι η κριτική για τη διαιτησία. Αυτά είναι δουλειά άλλων...

Να λοιπόν πως επιβεβαιώνεται ο στίχος του Τζιμάκου