|
Αυτοί είμαστε και αυτοί είναι |
|
|
Written by Pitchfork
|
|
Mar 22, 2006 at 12:00 AM |
Τετάρτη 22 Μαρτίου 2006. Άλλη μια βραδιά που περίτρανα απέδειξε αυτό που σχεδόν 100 χρόνια τώρα χαρακτηρίζει τον Ελληνικό αθλητισμό.
Αυτοί είμαστε. Δια πυρός και σιδήρου, μέσα από την πιο εχθρική για μας έδρα της ευρωλίγκας, ο ΠΑΝΑΘΗΝΑΪΚΟΣ ΑΘΛΗΤΙΚΟΣ ΟΜΙΛΟΣ συνέτριψε τους αυθάδεις τούρκους και μαζί όλους τους ρουφιάνους δημοσιογράφους και τα μίζερα υπαλληλάκια του κόκκαλη και ανεδείχθη ΝΙΚΗΤΗΣ. ΝΙΚΗΤΗΣ. ΞΑΝΑ ΠΡΩΤΟΣ ΣΕ ΕΛΛΑΔΑ ΚΑΙ ΕΥΡΩΠΗ για να μας κάνει ακόμα πιο περήφανους. Κόντρα σε αυτούς που τόλμησαν να μιλήσουν για νέες δυνάμεις στο ελληνικό μπάσκετ, κόντρα σε αυτούς που διανοήθηκαν ότι ξέπεσε και χάθηκε η Ομάδα των Τίτλων, κόντρα σε αυτούς που αμφισβήτησαν την Ευρωπαϊκή Αυτοκρατορία, κόντρα σε όλους τους βρωμερούς αρουραίους που μας θεώρησαν πεθαμένους και έτρεξαν να τραφούν από τις σάρκες μας, κόντρα ακόμα και σε μας τους οπαδούς που τολμήσαμε να αμφιβάλουμε για την υπεροχή του, ο ΠΑΟ κυριάρχησε και μέσα στο Αμπντί Ιμπεκτσί δίνοντας για άλλη μια φορά το βροντερό μήνυμα του:
ΠΟΤΕ ΞΑΝΑ. ΠΟΤΕ ΞΑΝΑ Η ΒΡΩΜΑ ΚΑΙ Η ΔΥΣΩΔΙΑ ΤΟΥ ΠΟΝΤΙΚΟΥ ΔΕΝ ΘΑ ΛΕΡΩΣΕΙ ΤΟ ΕΥΡΩΠΑΪΚΟ ΜΠΑΣΚΕΤ.
ΠΟΤΕ ΞΑΝΑ Η ΞΕΦΤΙΛΑ ΚΑΙ Η ΑΘΛΙΟΤΗΤΑ ΤΟΥ ΛΑΓΟΥ ΔΕΝ ΘΑ ΣΗΚΩΣΕΙ ΚΕΦΑΛΙ ΣΤΟ ΕΛΛΗΝΙΚΟ ΜΠΑΣΚΕΤ ΠΑΡΑ ΜΟΝΟ ΓΙΑ ΝΑ ΤΗΝ ΠΑΤΗΣΟΥΜΕ ΚΑΙ ΠΑΛΙ.
ΑΥΤΟΙ ΕΙΝΑΙ ΟΙ ΠΡΩΤΟΙ ΣΕ ΕΛΛΑΔΑ ΚΑΙ ΕΥΡΩΠΗ, Ο ΠΡΩΤΑΘΛΗΤΗΣ ΟΛΩΝ ΤΩΝ ΣΠΟΡ Ο ΠΑΝΤΟΤΙΝΟΣ.
Αυτά τα παιδιά, που παρά τις δυσκολίες πήγαν μόνοι τους μέσα στη ζούγκλα και πάλεψαν πιο σκληρά και από λαβωμένο θηρίο, πιο άγρια και από λιοντάρι. Πάλεψαν σαν ΠΑΝΑΘΗΝΑΪΚΟΣ ΑΥΤΟΙ ΕΙΜΑΣΤΕ ΡΕ. ΑΥΤΟΣ ΕΙΝΑΙ Ο ΣΥΛΛΟΓΟΣ ΜΑΣ, ΑΥΤΗ ΕΙΝΑΙ Η ΙΣΤΟΡΙΑ ΜΑΣ, ΑΥΤΑ ΕΙΝΑΙ ΤΑ ΚΑΤΟΡΘΩΜΑΤΑ ΜΑΣ. ΑΥΤΗ ΕΙΝΑΙ Η ΑΞΙΑ ΜΑΣ.
Και αυτοί είναι οι άλλοι. Τι ατυχία που η τηλεόραση έδειχνε ζωντανά, ειδικά σήμερα, τη κακομοιριά τους. Τις θεατρικές παραστάσεις των κλόουν τους, τα άθλια γερόντια, τους ξεπεσμένους φουκαράδες που με πλάγιους τρόπους και την μισθωμένη διαιτησία προσπαθούσαν να κλέψουν μια νίκη που δεν άξιζαν από μια νεοφώτιστη στην Α Εθνική Ελλάδος ομάδα. Τους μίζερους υπαλλήλους�. Σε ένα αγώνα για την κατάκτηση ενός ασήμαντου τοπικού τροπαίου προκάλεσαν ξανά τον οίκτο όλης της Ελλάδας. Τον οίκτο αλλά και την αηδία ταυτόχρονα. Της ίδια Ελλάδας που λίγη ώρα αργότερα πανηγύριζε τον άθλο του ΠΡΑΣΙΝΟΥ ΤΙΤΑΝΑ.
Χαιρόταν η Ελλάδα�. Πότε θα καταλάβουν επιτέλους οι αρουραίοι ότι οι στημένες νίκες τους δεν έχουν καμιά αξία? Ότι το χάρτινο οικοδόμημα του καφενείου με τα αρχικά οσφπ, κάθε άλλο παρά δυναμώνει από τα συγκεκριμένα αίσχη? Ότι τον ΓΙΓΑΝΤΑ δεν θα τον πλησιάσουν ποτέ? Δεν ξέρω.
Ένα ξέρω πολύ καλά όμως. Αυτή η μέρα, αυτή η γραμμένη στην Ελληνική Ιστορία με ολόχρυσα γράμματα μέρα, θα μου μείνει αξέχαστη. Οι υπεράνθρωπες προσπάθειες του ΛΑΚΟΒΙΤΣ κόντρα στους ψευτοτσαμπουκάδες των μαυρογενίδη, ανατολάκη, η υπερφυσική μάχη του ΤΣΑΡΤΣΑΡΗ σε αντίθεση με τους κωμικούς θεατρινισμούς του τελειωμένου τζόρτζεβιτς�..
ΑΥΤΟΙ ΕΙΜΑΣΤΕ ΡΕ ΑΔΕΛΦΙΑ. ΑΥΤΟΙ ΕΙΜΑΣΤΕ ΚΑΙ ΑΥΤΟΙ ΕΙΝΑΙ Ο ΠΡΩΤΟΣ και ο τελευταίος, το ΑΡΙΣΤΑ και το μηδέν.
ΠΑΝΑΘΗΝΑΪΚΟΣ ΑΘΛΗΤΙΚΟΣ ΟΜΙΛΟΣ ΜΙΑ ΖΩΗ.
Pitchfork
|
Απόψεις