|
Written by Pitchfork
|
|
Nov 12, 2005 at 12:00 AM |
Η ήττα από τον εργοτέλη ήταν ένα σοκ για όλους μας. Όχι όμως γιατί ήταν το πιο εξευτελιστικό για την ιστορία μας αποτέλεσμα φέτος, αφού είχαμε την ατυχία να βρεθούμε 65.000 κόσμος στις 28/8 στο ΟΑΚΑ και να ηττηθούμε από τον μπριάκο και τα γερόντια με σήμα το κεφάλι.
Ο εργοτέλης είναι μια ομάδα Α εθνικής κατά τη γνώμη μου. Μια ήττα από μια ομάδα Α εθνικής στην έδρα της δεν είναι δα και καμιά πρωτόγνωρη καταστροφή.Εγώ σοκαρίστηκα επειδή αυτό συνέβη τώρα που προσπαθούμε όλοι να ξεπεράσουμε τα άτυχα αποτελέσματα των πρώτων εφετινών αγώνων στηρίζοντας προπονητή παίκτες κλπ, και βλέπουμε (ή νομίζουμε ότι βλέπουμε) την ομάδα να δένει έχοντας έτσι ελπίδες για το μέλλον.Τελικά όμως για ένα βήμα μπροστά αντιστοιχούν δύο βήματα πίσω�Δεν ξέρω τι να πω αλλά σίγουρα η κατάσταση αυτή είναι απαράδεκτη για κάθε ΠΑΝΑΘΗΝΑΪΚΟ και ανεπίτρεπτη για τον Σύλλογο.
Για το ποιος φταίει είπανε διάφορα οι παραπάνω, δεν έχω την διάθεση ούτε να διαφωνήσω ούτε να συμφωνήσω ούτε να αποδώσω ευθύνες κι εγώ. Προσωπικά στην ζωή μου θέλω να κοιτάζω μπροστά και το βασικό ερώτημα που πρέπει να τεθεί για μένα είναι τι πρέπει να κάνουμε τώρα. Και μιλώ βέβαια για μας τον κόσμο του ΠΑΝΑΘΗΝΑΪΚΟΥ που μοιάζει να είναι και ο ΜΟΝΟΣ τελικά (το λέω με πολύ μεγάλη λύπη αυτό) που νοιάζεται για το Σύλλογο. Οι παίκτες μια χαρά πληρώνονται, τα λεφτά τους θα τα πάρουν, ο προπονητής δεν έχει κανένα πρόβλημα με τα ταξιδάκια του κλπ, ο πρόεδρος έχει και άλλες δουλειές σημαντικότερες να ασχοληθεί δεν θα κάτσει και να πεθάνει. Υπάρχουν όμως κάποιοι άνθρωποι που παρά την μεγαλειώδη εμφάνιση μας στο πρωτάθλημα Ευρώπης του μπάσκετ την Τετάρτη, δεν μπόρεσαν το βράδυ να κοιμηθούν. Σε αυτούς απευθύνομαι και αυτοί αναρωτιέμαι τι θα έπρεπε να κάνουμε. Ο κόσμος του ΠΑΟ είναι ενιαίος και ένας και μια κοινή γραμμή θα έπρεπε να ακολουθηθεί. Η προσωπική αντίδραση δεν μπορεί να προσφέρει τίποτα κατά τη γνώμη μου. Όλοι γράφουμε στα φόρουμ στέλνουμε mail βγαίνουμε στα ραδιόφωνα κλπ. Δεν ξέρω αν η τακτική αυτή που επαναλαμβάνεται ανά διαστήματα σε περιπτώσεις δύσκολες όπως τώρα μπορεί να προσφέρει κάτι παραπάνω ή απλά αρχίζουμε να γινόμαστε γραφικοί.
Και το λέω αυτό για το βασικό θέμα που έθεσαν και άλλοι, αυτό της συνήθειας που μας κάνει να αδιαφορούμε για την απαράδεκτη εμφάνιση στη Βαρκελώνη (έλα μωρά, αφού θα χάναμε� ) ή την αδιανόητη ήττα από τον αρουραίο (καλά μωρέ, είναι καινούρια η ομάδα κλπ) ή την ξεφτίλα από τους τούρκους (ντάξ, τυχαία η τριάρα, δεν αντιπροσωπεύει το παιχνίδι� ). Με ενοχλεί και μένα πολύ αυτό. Σε αστειότητες τύπου ντου σε παίκτες κλπ, νοοτροπία αντάξια μόνο σε αρουραίους του υπονόμου δεν νομίζω ότι πρέπει να αναφερθούμε ούτε καν για αστείο. Τι πρέπει να κάνουμε λοιπόν? Εμείς που μιλάμε, όχι οι παίκτες ή ο προπονητής ή ο πρόεδρος. Και μάλιστα τώρα, όχι το καλοκαίρι ή του αντίχρονου. Τα τελευταία βράδια πριν κοιμηθώ που σκέφτομαι τον ΠΑΟ μου, ονειρεύομαι ένα και μόνο πράγμα. Την επόμενη αγωνιστική, στον αγώνα με την Καλαμαριά και πριν τον ΖΩΗΣ Η ΘΑΝΑΤΟΥ ΥΠΕΡ ΠΑΝΤΩΝ ΑΓΩΝΑ (η νίκη ή να μην βγούμε από το γήπεδο) με την ουντινέζε να υπάρχουν 70.000 ΠΑΝΑΘΗΝΑΪΚΟΙ στο οακα, ένα στάδιο κατάμεστο αλλά βουβό. Να μην ακούγεται ούτε ψίθυρος. Ένας λαός ΓΙΓΑΝΤΑΣ αντάξιος του μεγαλείου του ΠΑΟ και ΔΙΠΛΑ στην Ομάδα, εκεί που (ΜΟΝΟ ΕΚΕΙ) είναι η θέση του, αλλά σιωπηλός σε ένδειξη της απογοήτευσης που τον έχει ποτίσει αυτό που πάνω από όλα αγαπά και της απίστευτης υπομονής που έχει δείξει ως τώρα. Μιας υπομονής που μοιάζει να εξαντλείται.Νομίζω ότι το θέαμα αυτό θα έκανε κάποιους ανθρώπους να συναισθανθούν το που βρίσκονται και θα είναι το πιο ισχυρό χτύπημα μήπως και τυχόν ξυπνήσουν. Είναι πολύ δύσκολο να οργανωθεί κάτι τέτοιο βέβαια (ακόμη και στην ενός λεπτού σιγή προς τιμήν ανθρώπων σαν τον αείμνηστο ΜΟΥΖΑΚΗ βρέθηκαν κάποιοι καθυστερημένοι να φωνάξουν τη μαλακία τους), αλλά αν ήμουν θεός αυτό θα δημιουργούσα�
ΚΥΡΙΕ ΜΑΛΕΖΑΝΙ ΚΑΙ ΚΥΡΙΟΙ ΠΑΙΚΤΕΣ, ΟΛΟΙ ΕΣΕΙΣ ΠΟΥ ΕΧΕΤΕ ΤΗΝ ΤΙΜΗ ΝΑ ΦΟΡΑΤΕ ΤΑ ΧΡΩΜΑΤΑ ΤΟΥ ΣΥΛΛΟΓΟΥ ΜΑΣ ΑΛΛΑ ΚΑΙ ΝΑ ΖΕΙΤΕ ΑΠΟ ΑΥΤΟΝ ΞΥΠΝΗΣΤΕ.
Pitchfork
|
Απόψεις 