|
Κάνατε τον πατέρα μου να δακρύσει βρέ άτιμοι... |
|
|
Written by Γρηγόρης Φίλος
|
|
Jan 18, 2008 at 08:53 AM |
68 χρονών είναι ο άνθρωπος, γιατρός στο επάγγελμα και ήταν μέσα οταν παίξαμε για πρώτη φορά με την Γιουβέντους στην αρχή του θεσμού 35 και βάλε χρόνια πρίν (1-1 νομίζω) .. 3 γενιές Παναθηναικοι, ζούμε στην Θεσσαλονίκη και δεν έχουμε χάσει παιχνίδι.. και οι 3 μαζί πάντα πατέρας,γιός και εγγονός (ο παππούς μας έφυγε)..
Το δάκρυ κύλησε απο την ντροπή και την ξεφτίλα μας.. Που είναι ο Σύλλογος ο μεγάλος βρε? Που είναι η μαγκιά μας? Που είναι το τριφύλι που κέρδιζε τον αγώνα πρίν ακόμη αυτός ξεκινήσει?
Ποιός Παπαδόπουλος που δεν μπορεί πλέον να τρέξει.. Ουτε μια κεφαλιά να διώξει την μπάλα απο την άμυνα βρε αδερφέ (ετσι είναι άν δεν εκτιμάς το ψωμάκι σου) ..
Ποιός Βύντρα που αν τα καντήλια ήταν 50ευρα θα είχε γίνει πλούσιος..
Ποιός Σέριτς που το παλικάρι νομίζει οτι η μπάλα υπάρχει για να την πάρεις σπίτι σου και οχι για να την πασάρεις (να το διορθώσω, να προσπαθήσεις να την πασάρεις)..
Ποιός,ποιός,ποιός...
Ποιά ψυχολογία βρε που παίζετε σαν να είστε ποδοσφαιριστές στον αετό άνω Ράχης.. Ντροπή σας βρε και ντροπή μας που σας βλέπουμε ακόμη..
Αντε, στην υγειά μας.. Ας πιούμε ακόμη μια σόδα να το χωνέψουμε και αυτό..
Γρηγόρης Φίλος |